ေက်ာင္းကုန္းျမဳိ့နယ္ ကညင္ကုန္းရြာ ပရဟိတအလွဴ မွတ္တမ္းတင္ဓာတ္ပုံမ်ား

Thursday, August 20, 2015

"ဝါဆုိသကၤန္း ျဖစ္ေပၚလာပုံ သမုိင္း"

၁။ ဝႆဝါသိကစီဝရ- ဝါဆုိသကၤန္း
၂။ ဝႆိကသာဋိကစီဝရ- မုိးေရခံသကၤန္း
“ဝါဆုိသကၤန္းလုိ႔ ဆုိလုိက္လ်ွင္ ဝါဆုိေသာအခါ ဝတ္ရုံတဲ့ သကၤန္းကုိ ဝါဆုိသကၤန္းလုိ႔ မွတ္ထင္ေနၾကသည္။ သုိ႔ေသာ္ ပါဠိေတာ္မွာလာတဲ့ ဝါဆုိသကၤန္းက ဝါဆုိရန္ ဝတ္ရုံတဲ့ သကၤန္းမဟုတ္ဘဲ ဝါတြင္းသုံးလ ဝါသုိ႔ကပ္၍ ဝါက်ဳိး ဝါျပတ္ျခင္းမရွိဘဲ ေနေလ့ရွိေသာ ရဟန္းေတာ္တုိ႔အား လွဴဒါန္းအပ္ေသာ သကၤန္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ ဝါတြင္းသုံးလပတ္လုံး မုိးတြင္းအခါ သိကၡာမညွိဳးဘဲ ေနေလ့ရွိေသာ ရဟန္းေတာ္တုိ႔သည္သာ ခံယူထုိက္သည္ျဖစ္၍ ယင္းရဟန္းေတာ္တုိ႔၏ ဥစၥာျဖစ္ေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း ဝႆဝါသိကစီဝရ-ဝါဆုိသကၤန္းဟုေခၚ၏။ ဒီအေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သတ္လုိ႔ ပါတိေမာက္နိႆဂၢိယပါစိတ္ ပတၱဝဂ္မွာလာတဲ့ အေစၥကစီစရအေၾကာင္း အနည္းငယ္ရွင္းျပပါမည္။
သာဝတၳိျပည္ ေဇတဝန္ေက်ာင္းေတာ္၌ ျမတ္စြာဘုရား သီတင္းသုံးေတာ္မူစဥ္ အခ်ိန္အခါကျဖစ္သည္။ ထုိအခ်ိန္က ျမတ္စြာဘုရားသည္ ရဟန္းေတာ္မ်ား ဝါဆုိသကၤန္းအလွဴခံ၍ သုံးစြဲရန္ မပညတ္ရေသးပါ။ ထုိကာလအတြင္း ရဟန္းေတာ္မ်ားမွာ လမ္းဆုံလမ္းေလးခြအမႈိက္ပုံမ်ား၌ စြန္႔ပစ္ထားေသာ အဝတ္စုတ္မ်ား၊ လူေသေကာင္ မ်ား၌ ရစ္ပတ္ထားေသာ အဝတ္စုတ္မ်ားကုိ ေကာက္ယူေလ်ွာ္ဖြတ္ေဆးဆုိးကာ ဝတ္ရုံၾကေသာ ပ့ံသုကူ သကၤန္းမ်ားႏွင့္သာ မ်ွတေနရသည္။ ထုိမွ သမားေတာ္ဇီဝက၏ ေလ်ွာက္ထား ေတာင္းပန္မႈေၾကာင့္ ဒါယကာတုိ႕ လွဴဒါန္းအပ္ေသာ သကၤန္းကုိ အလွဴခံခြင့္ရရွိေသာ ဂဟပတိ-သကၤန္း ျဖစ္ေပၚလာခဲ့၏။ ထုိမွ တဆင့္ အမတ္စစ္သူၾကီးတစ္ဦးက ငါသည္ စစ္တုိက္ထြက္ဖုိ႕ရာ အခ်ိန္နီးေန၍ အမႈကိစၥမ်ားျဖင့္ အလုပ္ရႈပ္ ေနသည့္အတြက္ ရဟန္းေတာ္တုိ႕ထံ ဝါဆုိသကၤန္းလာေရာက္အလွဴခံဖုိ႔ရန္ ကုိယ္တုိင္ သြားေရာက္၍ ပင့္ဖိတ္ဖုိ႔ အခ်ိန္မေပးနုိင္ပါ။ ထုိအခါ အမတ္စစ္သူၾကီးက စစ္ေျမျပင္အရပ္တြင္ မိမိ၏ အသက္သည္ ေသမည္ ရွင္မည္ကုိ အတိအက်မသိေရးသည့္အတြက္ စစ္တုိက္ထြက္ခါနီးအခ်ိန္တြင္ ကုသိုလ္ရလုိ၍ လည္းေကာင္း၊ ရရွိသည့္ကုသုိလ္၏ အစြမ္းသတၱိအာနုေဘာ္ေၾကာင့္ စစ္ေျမျပင္အရပ္တြင္ အႏၱရာယ္ကင္း ေစလို၍လည္းေကာင္း ရဟန္းေတာ္တုိ႔၏အထံသုိ႔ “အရွင္ဘုရားတုိ႔ ၾကြလာေတာ္မူၾကပါကုန္၊ တပည့္ေတာ္သည္ အရွင္ဘုရားတုိ႔အား ဝါဆုိသကၤန္းကုိ လွဴဒါန္းပါအံ့ဟု ေလ်ွာက္ထားေပးရန္ အခုိင္းအေစ တမန္ကုိ လႊတ္လုိက္၏။”
ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဝါမွထကုန္ေသာ(ဝါဆုိျပီးေသာ) ရဟန္းေတာ္တုိ႔အား ဝါဆုိသကၤန္းကုိ အလွဴခံ၍ သုံးစြဲရန္ ခြင့္ျပဳေတာ္မမူအပ္ေသး၍ ရဟန္းေတာ္တုိ႕က ဝါဆုိသကၤန္းအလွဴခံယူမႈအေပၚ ယုံမွားေတြးေတာမႈ ျဖစ္ကာ သံသယကုကၠဳစၥျဖစ္ၾကကုန္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အမတ္စစ္သူၾကီးက ဝါဆုိသကၤန္းအလွဴခံရန္ ပင့္ဖိတ္ပါေသာ္လည္း ရဟန္းေတာ္တုိ႔သည္ လာေရာက္၍ အလွဴမခံၾကကုန္။ ရဟန္းေတာ္တုိ႔ မလာေရာက္ၾကေသာအခါ “အမတ္စစ္သူၾကီးက အရွင္ျမတ္တုိ႔သည္ ဝါဆုိသကၤန္းကုိ လာေရာက္အလွဴခံရန္ တမန္ေစလႊတ္အပ္ပါလ်က္ အဘယ့္ေၾကာင့္ မၾကြလာကုန္ဘိသနည္း။ ငါသည္ကား စစ္ေျမျပင္အရပ္သုိ႔ သြားရအံ့။ အသက္ရွင္ျခင္းကုိ သိနုိင္ခဲ၏။ ေသျခင္းကုိလည္း သိနုိင္ခဲ၏-ဟု ရဟန္းေတာ္တုိ႔အေပၚ၌ ကဲ့ရဲ႕ရႈတ္ခ် အျပစ္ျပ၍ ေျပာဆုိ၏။ ထုိသတင္းကုိ ျမတ္စြာဘုရား ၾကားသိေတာ္မူသျဖင့္ “ရဟန္းေတာ္ တုိ႔သည္ အေဆာတလ်င္လွဴအပ္ေသာ သကၤန္းကုိ ခံယူ၍ ထားျခင္းငွာ ဘုရားခြင့္ျပဳေတာ္မူျပီဟု ရဟန္းေတာ္တုိ႔အတြက္ သကၤန္းကုိ အလွဴခံယူ၍ အသုံးျပဳဖုိ႔ရန္ ခြင့္ျပဳေတာ္မူသည္။”
အေစၥကစီဝရ-ဆုိသည္မွာ အေဆာတလ်င္ ေရွာင္တခင္လွဴအပ္ေသာ အသကၤန္းျဖစ္သည္။ ၄င္းအေစၥကစီဝရကုိ
၁။ မိမိ၏အသက္ကုိ စိတ္မခ်ရသည့္ စစ္ေျမျပင္အရပ္သုိ႔ စစ္ထြက္မည့္ပုဂၢိဳလ္၊
၂။ အရပ္တစ္ပါးသုိ႔ ခရီးထြက္မည့္ပုဂၢိဳလ္၊
၃။ ဖ်ားနာေနသည့္ ဂိလာန မက်န္းမာ လူနာပုဂၢိဳလ္၊
၄။ ေမြးဖြားခါနီး ကုိယ္ဝန္ေဆာင္ပုဂၢိဳလ္၊
၅။ မူလအရင္က သဒၶါတရားမရွိဘဲ အသစ္သဒၶါတရားျဖစ္ေပၚလာေသာပုဂၢိဳလ္၊
၄င္းပုဂၢိဳလ္တုိ႕က ရဟန္းေတာ္တုိ႔၏ အထံသုိ႔ တမန္ေစလႊတ္၍ လည္းေကာင္း၊ တမန္ကုိမေစလႊတ္ဘဲ မိမိကုိယ္တုိင္ သြား၍လည္းေကာင္း၊ အရွင္ဘုရားတုိ႔ ၾကြေတာ္မူလာၾကပါကုန္၊ တပည့္ေတာ္သည္ အရွင္ဘုရားတုိ႔အား ဝါဆုိသကၤန္းကုိ လွဴဒါန္းပါအံ့ဟု အေဆာတလ်င္ ေရွာင္တခင္လွဴဒါန္းအပ္ေသာ သကၤန္းကုိ အေစၥကစီဝရဟု ေခၚသည္။ ၄င္းသကၤန္းကုိ ဝႆဝါသိက- ဝါဆုိသကၤန္းဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ဝါက်ြတ္သကၤန္းဟူ၍လည္းေကာင္း၊ အေစၥကစီဝရ- အေဆာတလ်င္ေရွာင္တခင္လွဴအပ္ေသာ သကၤန္းဟူ၍ လည္းေကာင္း အမည္အမ်ဳိးမ်ဳိးေခၚနုိင္သည္။ ဤသည္ကုိ ေထာက္ဆၾကည့္မည္ဆုိပါလ်ွင္ ဝါဆုိသကၤန္းအား တစ္ႏွစ္ပတ္လုံး လွဴဒါန္းနုိင္၏။ ၄င္းသကၤန္းသည္ သီးျခားသကၤန္းမ်ဳိးမဟုတ္၊ သကၤန္း-၉ထည္တြင္ တစ္ထည္အပါအဝင္ျဖစ္သည္။ သကၤန္း၉ထည္မွာ
၁။ သင္းပုိင္(၂)။ ကုိယ္ရုံဧကသီ၊ ၃။ ဒုကုဋ္၊ ၄။ အိပ္ရာခင္း၊ ၅။ မ်က္ႏွာသုတ္ပဝါ၊ ၆။ ပရိကၡရာေစာဠ။ ၇။ နိသီဒုိင္၊ ၈။ မုိးေရခံသကၤန္း၊ ၉။ အမာလႊမ္းသကၤန္းတုိ႔ျဖစ္သည္။
မုိးတြင္းအခါ မုိးေရခ်ဳိးရန္ အသုံးျပဳအပ္ေသာ သကၤန္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဝိႆိကသာဋိကစီဝရ- မုိးေရခံသကၤန္းဟုေခၚ၏။ ဝါဆုိသကၤန္းႏွင့္ မုိးေရးခံသကၤန္းသည္ အဓိပၸါယ္အေနအထားျဖင့္ တူသေယာင္ ရွိ၍လည္းေကာင္း၊ ပါဠိအေနအထားအားျဖင့္ တူသေယာင္ရွိ၍လည္းေကာင္း အတူတူပင္ဟု ထင္မွတ္ၾက၏။ အဓိပၸါယ္မတူပါ။ ဝါဆုိသကၤန္းသည္ မုိးေရခံသကၤန္းမဟုတ္ဘဲ မုိးေရခံသကၤန္းအတြက္ ပါတိေမာက္ ရတနာဝဂ္မွာ သိကၡာပုဒ္သီးျခားရွိပါသည္။

ျမတ္စြာဘုရား ေဇတဝန္ေက်ာင္းေတာ္မွာ သီတင္းသုံးေတာ့ ဝိသာခါက ဆြမ္းစားပင့္ပါတယ္။ အဲဒီညလြန္ေတာ့ ေလးက်ြန္းလုံးအႏွံ႔ မုိးၾကီးရြာသြန္းပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ရဟန္းတုိ႔ ေဇတဝန္ေက်ာင္းမွာရြာသလုိ၊ ေလးက်ြန္းလုံးအႏွံ႔မွာလည္း မုိးရြာတယ္။ သင္တုိ႔မုိးေရခ်ဳိးၾက။ ဒီမုိးၾကီးဟာ ေလးက်ြန္းလုံးႏွံ႔တဲ့ ေနာက္ဆုံးမုိးပဲ ဟု မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။ ရဟန္းေတာ္မ်ားဟာ သကၤန္းအပုိအလွဴခံခြင့္ မရွိေသးတာေၾကာင့္ မုိးေရခံ သကၤန္းမပါဘဲ မုိးေရခ်ဳိးေနၾကတဲ့အခ်ိန္ ဝိသာခါလႊတ္လိုက္တဲ့ အိမ္ေဖာ္မေလး ေက်ာင္းလာဆြမ္းစားခ်ိန္ေရာက္ေၾကာင္း ေလ်ွာက္ထားဖုိ႔လာတဲ့အခါ၊ အဝတ္မပါဘဲ မုိးေရခ်ဳိးေနၾကတဲ့ ရဟန္းေတာ္မ်ားကုိျမင္ေတာ့ ဒီအရာမ္အတြင္းမွာ ရဟန္းေတြ မရွိဘူး။ အာဇီဝတကၠတြန္းေတြသာ မုိးေရခ်ဳိးေနၾကတယ္လုိ႔ေတြးျပီး ရဟန္းေတြကုိ မပင့္ခဲ့ဘဲ အိမ္ျပန္သြား ဝိသာခါကုိ အေၾကာင္းစုံျပန္ေျပာတယ္။
ဝိသာခါက ပညာရွိတယ္။ လိမၼာယဥ္ေက်းတယ္။ အေတြးအေခၚလ်င္ျမန္ထက္ျမက္တယ္။ရဟန္းေတာ္ေတြ မုိးေရးခံသကၤန္းမပါဘဲ မုိးေရခ်ဳိးေနၾကတာျဖစ္မယ္ စဥ္းစားျပီး အိမ္ေဖာ္မေလးကုိ ဆြမ္းစားခ်ိန္ေရာက္ေၾကာင္း ထပ္မံ အပင့္ခုိင္းျပန္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ ရဟန္းေတာ္မ်ားဟာ ေရးခ်ဳိးျပီးလုိ႔ တင့္တင္တယ္တယ္ သပၸါယ္စြာ ဝတ္ရုံထားၾကျပီးျဖစ္တယ္။ ေက်ာင္းတြင္းမွာ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္စြာ သီတင္းသုံးေနၾကျပီျဖစ္တယ္။ ရဟန္းတစ္ပါးမ်ွ ေက်ာင္းမွာမရွိဘူး။ တစ္ေက်ာင္းလုံးတိတ္ဆိတ္ေနတယ္လုိ႔ အိမ္ေဖာ္မေလးက ျပန္လာျပီး ဝိသာခါကုိ ေျပာျပန္တယ္။ ဝိသာခါက အေျခအေနကုိ စဥ္းစားမိျပီး ထပ္မံလႊတ္ရျပန္တယ္။ ဒီေတာ့မွ ျမတ္စြာဘုရားရွင္နဲ႔ သံဃာေတာ္ေတြ အိမ္ၾကြလာေတာ္မူၾကတယ္။
မုိးရြာျပီးစ ေရစီးအဟုန္ေတြမ်ားေနေပမယ့္ ျမတ္စြာဘုရားနဲ႔ သံဃာေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ေျခေတာ္ေတြ သကၤန္းေတာ္ေတြမွာ ေရစုိစြတ္ျခင္း မရွိတာျမင္ေတာ့ ဝိသာခါ အံ့ၾသဝမ္းသာျဖစ္ကာ ဆြမ္းကပ္လွဴ၊ ဒီေနာက္ ျမတ္စြာဘုရားထံမွာ ဆု(၈)ပါးေလ်ွာက္ထားေတာင္းဆုိပါတယ္။ အဲဒီဆု(၈)ပါးက
၁။ အရွင္ဘုရား တပည့္ေတာ္မသည္ သံဃာေတာ္မ်ားအား အသက္ထက္ဆုံး မုိးေရးခံသကၤန္း လွဴလုိပါ၏။
၂။ ဧည့္သည္ အာဂႏၱဳတုိ႔အား ဆြမ္းလွဴလုိပါ၏။
၃။ ခရီးသြားရဟန္းတုိ႔အား ဆြမ္းလွဴလုိပါ၏။
၄။ သူနာရဟန္းတုိ႔အား ဆြမ္းလွဴလုိပါ၏။
၅။ သူနာျပဳ ရဟန္းတုိ႔အား ဆြမ္းလွဴလုိပါ၏။
၆။ သူနာရဟန္းတုိ႔အား ေဆးလွဴလုိပါ၏။
၇။ အျမဲ ယာဂု လွဴလုိပါ၏။
၈။ ဘိကၡဳနီသံဃာအား ေရသနုပ္လွဴလုိပါ၏။ ဆုိတဲ့ ဆု(၈)မ်ဳိးပါ။ ထုိ၈-မ်ဳိးထဲမွ ပထမဆုံးဆုအရ မုိးေရခံသကၤန္းကုိ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ခြင့္ျပဳေတာ္မူပါတယ္။ မုိးေရခံသကၤန္းဟာ ျမတ္စြာဘုရား အထြာေတာ္ျဖင့္ အလ်ား ၆ထြာ၊ အနံ ၂ထြာခြဲထက္မပုိရပါဘူး။ ပုိလ်ွင္ ပါစိတ္အာပတ္သင့္ပါတယ္။ ဝါဆုိသကၤန္းကဲ့သုိ႔ တစ္ႏွစ္ပတ္လုံး လွဴဒါန္းခြင့္၊ အလွဴခံခြင့္မရွိဘဲ နယုန္လျပည့္ေက်ာ္ (၁)ရက္မွ ဝါဆုိလျပည့္ေန႔အထိ တစ္လသာ လွဴဒါန္းခြင့္ အလွဴခံခြင့္ရနုိင္၏။ မုိးေလးလပတ္လုံးသုံးစြဲနုိင္၏။
အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ဝါဆုိသကၤန္းသည္ စစ္သူၾကီး စတင္လွဴဒါန္းသည္ကုိ အေၾကာင္းျပဳျပီး ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ခြင့္ျပဳေတာ္မူေသာေၾကာင့္ ေပၚေပါက္လာျပီး မုိးေရခံသကၤန္းကေတာ့ ဝိသာခါေက်ာင္းအစ္မၾကီးေၾကာင့္ ေပၚေပါက္လာေၾကာင္း အသိေပးလုိက္ရပါသည္။
ဝါသကၤန္းႏွင့္ မုိးေရခံသကၤန္းႏွစ္ခုရဲ႕ မတူပုံအေၾကာင္းေလးကုိ ရွင္းလင္းျပသညႊန္ၾကားေပးသည့္ ဆရာေတာ္အရွင္ပညာသီဟာဘိဝံသ ဆရာေတာ္ဘုရားအား အလြန္ပင္ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း။
အရွင္ဝိမလဝံသ(နာလႏၵာတကၠသုိလ္)

Tuesday, June 9, 2015

“မက်င္စိန္၏ ရင္နင့္ဖြယ္ ျဖစ္ရပ္မွန္”

ဒီေဆာင္းပါးကုိ ေရးသားရျခင္းရည္ရြယ္ခ်က္က မြတ္ဆလင္တုိ႔မည္သည္ အိမ္နီးနားခ်င္း၊ ငယ္သူငယ္ခ်င္း၊ အတြင္းသိ အဆင္းသိစသည္ျဖင့္ ဘယ္လုိပင္ရင္းႏွီးပါေသာ္လည္း စိတ္မခ်ရသည့္ အေနအထားကုိ ျဖစ္ရပ္မွန္ေလးတစ္ခုႏွင့္ စာေရးသူအရွင္ တင္ျပခ်င္တာပါ။ တစ္ခ်ဳိ႕မိန္းကေလးမ်ားက ေျပာၾကသည္။ သူတုိ႔ႏွင့္ ရင္းႏွီးသည့္ ဆရာ၊ အလုပ္ရွင္  သူငယ္ခ်င္း အိမ္နီးနားက မြတ္ဆလင္မ်ား သေဘာ ေကာင္းေၾကာင္း၊ စိတ္ထား ျဖဴစင္ေၾကာင္း၊ မိမိတုိ႔အေပၚဘယ္လုိေကာင္းတယ္ဆုိျပီး ဂုဏ္ယူစြာ ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ အမွန္က သေဘာေကာင္း၊ စိတ္ထားေကာင္းေနလုိ႕မဟုတ္ဘဲ ထုိထုိမြတ္ဆလင္မ်ားအေနျဖင့္ မိမိတုိ႔ လုိခ်င္သည့္ သားေကာင္ကုိ မရခင္မွာ သုံးေလ့ရွိသည့္ ဗ်ဴဟာတစ္ရပ္ဆုိတာကုိ ထုိမိန္းကေလးမ်ား သိဟန္မတူ၊ အ-တာလား၊ န-တာလား၊ တုံးတာလား၊ ကာမစိတ္မ်ား မႊန္ထူေနတာလားဆုိတာ ျပန္စမ္းစစ္ဖုိ႔ ေမ့ေနဟန္တူသည္။ ေအာက္ပါ ျဖစ္ရပ္မွန္ေလးကုိ ဖတ္ၾကည့္လုိက္ပါ။

“ဘုန္းၾကီးဦးရဒက ကုိင္း ဒါျဖင့္ နင့္နာမည္ကေကာ- မက်င္စိန္-ပါဘုရား။ ကဲ-နင့္ဇာတ္လမ္း ရွင္းစမ္းပါဦးဟဲ့။ ဒကာမ မက်င္စိန္မွာ ဘုန္းၾကီးေတြ႕သမ်ွ ဒုကၡသည္တုိ႔ ထုံးစံအတုိင္း ဇာတ္ေၾကာင္း ေျပာရေတာ့မည္ ဆုိလ်ွင္ မ်က္ရည္လည္ၾက၊ ဝဲၾကေတာ့တာပဲ။ မျဖစ္ခင္မွာ သတိတရားမထား၊ ကုလားက ဗမာထက္ ဘာမ်ား ပုိျပီး ခင္တြယ္စရာေကာင္းလုိ႕ ဒင္းတုိ႔ အမုိက္မတေတြ ကန္းၾကတယ္ မသိပါဘူး။ သုိ႔ႏွင့္ပင္ က်င္စိန္သည္ သူ႔အတိတ္ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ကုိ ဘုန္းၾကီးေရွ႕၌ ခ်ျပရွာေလေတာ့သည္။
တပည့္ေတာ္မရဲ႕ ဇာတိကေတာ့ ေတာင္တြင္းၾကီးျမိဳ႕ကပါဘုရား။ ဒါေပမယ့္ ငါးႏွစ္သမီးထဲက ရန္ကုန္ ကုလားဘတ္စတီး ၁၂-လမ္းမွာ ေနပါတယ္။ တပည့္ေတာ္တုိ႔မွာ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမ(၃)ေယာက္ရွိပါတယ္။ မိန္းကေလးဆုိတာကေတာ့ တပည့္ေတာ္မ တစ္ေယာက္ပါပဲ၊ ေမေမတုိ႔ ေဖေဖတုိ႕မွာ သိမ္ၾကီးေစ်းမွာ အထည္ဆုိင္ၾကီးရွိတယ္။ ငါးေသာင္းဖုိးေလာက္ အထည္ပစၥည္းရွိတယ္။ တပည့္ေတာ္မတုိ႔ေနတဲ့ တုိက္က အခန္းခ်င္းကပ္ျပီး မြတ္ဆလင္မိသားစုေနၾကတယ္။ သူတုိ႕က လမ္းမေတာ္မွာ သံဆုိင္ၾကီး ဖြင့္ေရာင္းၾကတယ္။ တပည့္ေတာ္မ မိဘမ်ားနဲ႔ အဲဒီဘက္ခန္း မြတ္ဆလင္ၾကီးေတြႏွင့္ အင္မတန္ ခင္မင္ခဲ့တယ္။ အဲဒီဘက္ခန္းမွာေနတဲ့ မြတ္ဆလင္ဦးဘုိးျမိဳင္၊ ေဒၚသိန္းတုိ႔မွာ ခင္ေမာင္ဆုိတဲ့ သား စပါးၾကီး တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ မိဘခ်င္းကလည္း အင္မတန္ ရင္းႏွီးေနေတာ့ ခင္ေမာင္ႏွင့္ တပည့္ေတာ္မွာလည္း ငယ္စဥ္တုန္းကပင္ အတူကစားလုိက္၊ သြားလုိက္လာလုိက္ႏွင့္ ေနထုိင္လာခဲ့တာ သူလည္း လူပ်ဳိ ျဖစ္လာတယ္။ တပည့္မကလည္း အပ်ဳိျဖစ္လာတယ္။ တပည့္ေတာ္မတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္လုံးပဲ အစုိးရ ဟုိက္စကူးေက်ာင္းမွာ ေနတယ္။ တပည့္ေတာ္မတုိ႔မွာ ကားမရွိေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလ ဘက္စ္ကားႏွင့္ လုိက္တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း သူ႕စက္ဘီးမွာပဲ ေနာက္ကစီးျပီး လုိက္တယ္။ ျပီးေတာ့ စာဖတ္ေတာ့လည္း အတူတူ၊ စားပြဲခုံတစ္ခုထဲမွာ ထုိင္ျပီးဖတ္ၾကတာမ်ားတယ္။


 ဒီလုိပဲ ေလးႏွစ္ေလာက္ အတူသြား အတူေနျပီး ေက်ာင္းတက္လာခဲ့တာ ႏွစ္ေယာက္စလုံး မက္ထရစ္ေအာင္သြားခဲ့တယ္။
ဒါနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္စလုံး ယူနီဗာစတီမွာ ဝင္ေရာက္သင္ၾကားခဲ့တယ္။ အိမ္ကေနျပီး ေန႔စဥ္ ေက်ာင္းတက္ၾကခဲ့ ရတယ္။ သုံးလေလာက္ၾကာေတာ့ သူတုိ႔မွာ အုိစတင္ ကားကေလးတစ္စီးဝယ္တယ္။ တပည့္ေတာ္မလည္း သူႏွင့္အတူ အဲဒီကားေလးကုိ အေခ်ာင္စီးျပီး ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရတယ္။ “ေကာင္းျပီ ဒါျဖင့္ နင့္မိဘက ဘယ္လုိမွ မပညတ္ဘူးလား” ဟု ေဖာက္ေမးလုိက္သည္။ ဒါကေတာ့ တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ အေၾကာင္းသိ၊ အေပါင္းသိျဖစ္ျပီး ခင္မင္ရင္းႏွီးေနေတာ့ ဘာပညတ္မလဲ ယုံၾကည္ရမွကုိး” ေကာင္းပါျပီ ဆက္ေျပာပါဦး။ အဲဒီလုိ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေရာေႏွာလာခဲ့ေတာ့ ၅၂၈ကစျပီး ၁၅၀၀ ဆုိတဲ့ ေမတၱာ ျဖစ္လာေတာ့တယ္။ တပည့္ေတာ္မရဲ႕ မ်က္စိထဲမွာေတာ့ ေလာကၾကီးမွာ သူတစ္ေယာက္ကုိပဲ ျမင္ေနတယ္။ သူကလည္း မိန္းမဆုိရင္ တပည့္ေတာ္မတစ္ေယာက္ကုိပဲ ျမင္ေနေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့ တပည့္ေတာ္တုိ႔ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးတုိ႔ဟာ ေန႔စဥ္မျပတ္လုိလုိပဲ ၾကိတ္ၾကိတ္ျပီးေတြ႕ၾကပါတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္း အေဖအေမတုိ႔ သိၾကေတာ့ ကုိအီဝွက္ဆုိတဲ့ တရုတ္ကျပားတစ္ေယာက္ႏွင့္ လက္ထပ္ေပးေတာ့မယ္လုိ႔ တပည့္ေတာ္မကုိ ေျပာတယ္။ တပည့္ေတာ္မကေတာ့ မြတ္ဆလင္ကုိခင္ေမာင္ကလြဲရင္ ဖြဲ႕ႏွင့္ဆန္ကြဲလုိ႔ ထင္ေနေတာ့ လက္မခံနုိင္ဘူးဆုိျပီး ျငင္းပယ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေန႔တစ္ေန႔က်ေတာ့ ေစ့စပ္ေၾကာင္းလမ္း ျပီးစီးေၾကာင္း သတင္းစာထဲမွာ ပါလာတယ္။

တပည့္ေတာ္မက စဥ္းစားၾကည့္တယ္။ ေလာကမွလူရယ္လုိ႔ ျဖစ္လာပါလ်က္နဲ႔ ငါသေဘာမတူတာနဲ႔ လက္ထပ္ရျခင္းထက္ ေသတာကမွ ျမတ္လိမ့္မယ္။ ျပီးေတာ့ ကုိခင္ေမာင္ႏွင့္ ငါႏွင့္ ငယ္ခ်စ္လည္း ျဖစ္ေနတယ္။ ငယ္အခ်စ္ အႏွစ္တစ္ရာ မျပစ္သာဆုိတဲ့ စကားရွိတယ္။ ငါ့ကေတာ့ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မပစ္နုိင္ေတာ့ဘူး။ ငါ့အပ်ဳိရည္ဟာလည္း သူ႕လက္ထဲမွာပဲ ကုန္ခဲ့ျပီျဖစ္ေတာ့ သူကလြဲရင္ ဘယ္သူ႔မွ မယူေတာ့ဘူးဆုိျပီး အိႏၵိယျပည္ကုိ ထြက္ေျပးဖုိ႔ စီစဥ္ၾကတယ္။ တစ္ေန႔မိဘေတြအလစ္မွာ ကာလကတၱားႏွင့္ ရန္ကုန္ခုတ္ေမာင္းေနတဲ့ ပင္လယ္ကူးသေဘၤာၾကီးႏွင့္ တပည့္ေတာ္မတုိ႔ ကာလကတၱား ျမိဳ႕ၾကီးကုိ ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ကာလကတၱားျမိဳ႕ ဟာရိဇံလမ္းရွိ သူ႕ဦးေလးအိမ္မွာပဲ ေနထုိင္ၾကတယ္။ ေနာက္ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကေတာ့ ဗမာျပည္ကုိ ဂ်ပန္ဝင္လာတယ္။ တပည့္ေတာ္မလည္း သားဦးေလး တစ္ေယာက္ကုိ ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။ သူ႕အေမနဲ႔ အေဖတုိ႔လည္း ဗမာျပည္က ေျပးလာခဲ့တယ္။ ဒီေတာ့ အတူတူပဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေနလာခဲ့တယ္။ မၾကာမီ သားကေလးဆုံးသြားတယ္။ ေျခာက္လေလာက္ ၾကာေတာ့ ခင္ေမာင္က ကုိဘဇာလမ္းက မြတ္ဆလင္တစ္ဦး၏သမီးႏွင့္ မြတ္ဆလင္တုိ႔ ထုံးစံအတုိင္း လက္ထပ္လုိက္ေတာ့ တပည့္ေတာ္မမွာေတာ့ အေခ်ာင္မယားျဖစ္ျပီး မြတ္ဆလင္- စပါးၾကီးမကေလးသာ တရားဝင္မယား ျဖစ္သြားေတာ့တယ္။
တပည့္ေတာ္မထံကုိ တစ္လတစ္ေခါက္ ေရာက္ခ်င္မွ ေရာက္တယ္။ တစ္လကုိ ေငြ(၃၀)စီ လခ ေပးထားတယ္။

 ကာလကတၱားျမိဳ႕ဆုိတာ ျမန္မာျပည္ထက္ ဆန္ေရစပါးရွားပါးေလေတာ့ တစ္ေန႔ ႏွစ္ထပ္စားမယ္ဆုိရင္ ဒီပုိက္ဆံနဲ႔ မေလာက္ဘူး။ ဒါနဲ႔ တစ္ထပ္တည္း စားေနခဲ့ရေသးတယ္။ အားကုိး အားထားစရာ ဘာတစ္ခုမွမရွိတဲ့ ဘဝမ်ဳိးလုိ႔ သူ႕ကုိလည္း အရြဲ႕မတုိက္ရဲဘူး။ ႏႈတ္လန္မထုိးရဲဘူး။ ျဖစ္သမ်ွ  အေၾကာင္း အေကာင္းခ်ည္းသေဘာပုိက္ကာ ေရငုံျပီးခံခဲ့ရတယ္။ မ်ားမၾကာမီ မြတ္ဆလင္မိန္းမၾကီး တစ္ေယာက္ႏွင့္ ေယာက်ၤားၾကီးတစ္ေယာက္ကုိ ေခၚလာျပီး ကုိခင္ေမာင္က “နင္ ေဒလီကုိ အလည္ လုိက္ခ်င္ရင္လုိက္သြား၊ ငါလည္း လုိက္မယ္” လုိ႔ေျပာေတာ့ ေဒလီဆုိတာ အင္မတန္နာမည္ၾကီးတဲ့ ျမိဳ႕တစ္ျမိဳ႕ျဖစ္တဲ့ အတြက္ တပည့္ေတာ္မလုိက္သြားမိတယ္။ (၁၀)ရက္ေလာက္ ၾကေတာ့ ကုိခင္ေမာင္ကုိ ရွာမေတြ႕ေတာ့ဘူး။ တပည့္ေတာ္မလည္း ကာလကတၱားျမိဳ႕ကုိ ျပန္မယ္လုိ႔ေျပာေတာ့ လက္ခံ မြတ္ဆလင္ၾကီးက မင္း မျပန္နုိင္ေတာ့ဘူး။ ေငြ ၆၀၀ႏွင့္ေရာင္းသြားျပီ။ မင္းဟာ ငါရဲ႕ စတုတၳေျမာက္ မယား ျဖစ္ေနျပီလုိ႔ ေျပာေတာ့မွ တပည့္ေတာ္မ သည္းခံလုိ႔ မရနုိင္တာနဲ႔ တဟီးဟီး ငုိမိေတာ့တယ္ဘုရား။ တပည့္ေတာ္မကုိလည္း စပါးၾကီးက အိမ္ထဲမွာေသာ့ခတ္ထားတာ တစ္လေလာက္ အျပင္လည္းမထြက္ရ၊ သူက တပည့္ေတာ္မကုိ အၾကိမ္ၾကိမ္ ကာမဓားျပ လာတုိက္တယ္။ တပည့္ေတာ္မလည္း အစြမ္းကုန္ ခုခံတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေယာက်္ားႏွင့္မိန္းမဆုိေတာ့ အားမတန္ မာန္ေလ်ာ့လုိက္ရတယ္။ စိန္စား ေသမယ္ဆုိျပီး ဒရဝမ္ကုိ စိန္ဝယ္ခုိင္းတယ္။ ဒရဝမ္ ဝယ္ယူလာေတာ့ သူက ဖမ္းဆီးလုိက္တာနဲ႔ အၾကံ မေျမာက္ဘဲ ပ်က္သြားခဲ့တယ္။ ဒီကေန႔ အရွင္ဘုရားကုိျမင္လုိက္ရတာဟာ  တပည့္ေတာ္မအဖုိ႔ မဏိေမခလာ လာကယ္သလုိလည္း ေအာက္ေမ့မိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အရွင္ဘုရား တည္းခုိတာကုိ အတိအက်ေမးေတာ့ ဗုဒၶဝိဟာရဆုိေတာ့ တပည့္ေတာ္မအလာရ ခက္မွာပါကလားလုိ႔ စိတ္ထိခုိက္ သြားမိပါေသးတယ္။ အခု သူလည္း ညရထားႏွင့္ ကာလကတၱားသြားေနတုန္း အလစ္သုတ္ ေျပးခဲ့ရတယ္ ဘုရား။ တပည့္ေတာ္မကုိ ကယ္တင္ပါဘုရား၊ အရွင္ဘုရား ခုိင္းတာဆုိရင္ ဘာမဆုိ တပည့္ေတာ္မ လုပ္ပါ့မယ္။ သီလရွင္လုပ္ဆုိရင္လည္း လုပ္မယ္။ ကုလားယုတ္ေတြလက္ထဲလြတ္ျပီး ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္ေအာင္ ၾကိဳးစားကယ္ေတာ္မူပါဘုရား။

ဘုန္းၾကီးလည္း အိပ္ငုိက္ေနၾကေသာ မိတ္ေဆြမ်ားကုိ ႏႈိး၍ မက်င္စိန္၏ အတၳဳပၸတၱိအား တစ္ဖန္ျပန္၍ ေဖာက္သည္ခ်လုိက္ျပန္ရာ မိတ္ေဆြျဖစ္ၾကေသာ မစၥတာပေတးႏွင့္ မစၥတာမတာတုိ႔မွာ မက်င္စိန္၏ အျဖစ္ကုိ စုတ္တသပ္သပ္နားေထာင္၍ သနားေနၾကေတာ့သည္။ “ဘုန္းၾကီး ဘယ္လုိစီစဥ္မလဲ” ဟု ပေတးတုိ႔က ေမးၾကသည္။ ဘုန္းၾကီးလည္း ကာလကတၱားေခၚသြားျပီး ျမန္မာအစုိးရႏွင့္ တုိင္ပင္ကာ ျပန္ပုိ႔လုိက္ရင္ ေကာင္းမွာပဲဟု ရုတ္ရက္ ျပန္ေျဖမိပါသည္။ ပေတးက “ဟာ ဒီလုိဆုိ ဘာျဖစ္မွာလဲ” ဒီေကာင္ေတြက ခုိးမႈႏွင့္ ဝရမ္းထုတ္ဖမ္းရင္ ဒီထက္ပုိဆုိးမွာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ သူမကုိ ဘုံေဘပုိ႔ၾကမယ္။ က်ြန္ေတာ္တုိ႔ အိမ္မွာထားျပီး မီွရာသေဘၤာႏွင့္ ပုိ႔ရင္မေကာင္းဘူးလား” ဟု အၾကံေပးသည္ကုိ ဘုန္းၾကီးက ၾကည္ျဖဴစြာ လက္ခံလုိက္သည္။ ဘုန္းၾကီးတုိ႔ေလးဦး မီးရထား ဒုတိယတန္းျဖင့္ ဘုံေဘျမိဳ႕သုိ႔ ထြက္ခြာ လာခဲ့ၾကသည္။ မက်င္စိန္ကုိကား ဆာရီဝတ္ကာ ေခါင္းျမီးျခဳံထားလုိက္ျခင္းျဖင့္ မည္သူမ်ွ လင့္အိမ္က ေျပးလာတဲ့မိန္းမဟု မသကၤာစရာ မျဖစ္ေတာ့ပါ။ ဘုန္းၾကီးမိတ္ေဆြႏွစ္ေယာက္တြင္ တစ္ေယာက္ဇနီးဟု ထင္ၾကေပလိမ့္မည္။
ဘုံေဘျမိဳ႕ ဟန္းေဗးလမ္းရွိ မိတ္ေဆြပေတးတုိ႔၏ တုိက္တြင္ (၁၅)ရက္ခန္႔ ဝွက္ထားရေလသည္။ မစၥတာပေတး၏ အေမၾကီးႏွင့္ အစ္မ၊ ညီမတုိ႕ကား ျမင့္ျမတ္ေသာ စိတ္ထားရွိသည္။ ဟိႏၵဴဘာသာဝင္မ်ား ျဖစ္၍ အထူးေဖာ္ေရြ ေစာင့္ေရွာက္ၾကရုံမက အကယ္၍ စပါးၾကီးကုလားလုိက္လာေသာ္မွ ဘာမွစုိးရိမ္စရာ မရွိ၊ မရ-ရေအာင္ တရားတက္ေပးမည္တဲ့။ လူေရာင္းလူဝယ္ျဖင့္ ျပန္ျပီး အေရးယူမည္။ ကုန္ခ်င္သေလာက္ ကုန္ပါေစဆုိျပီး အားေပးကူညီေသးသည္မွာ ဘုန္းၾကီးအဖုိ႔ အလြန္ေက်းဇူးတင္စရာေကာင္းပါသည္။ မက်င္စိန္အား ေအာက္တုိဘာလ(၂၈)ရက္ေန႔တြင္ ဘုံေဘျမိဳ႕မွ ထြက္ခြာသြားေသာ ဘိလပ္သေဘၤာၾကီးႏွင့္ ျမန္မာျပည္သုိ႔ ဘုန္းၾကီးတုိ႔ထည့္ေပးလုိက္ရေလသည္။ မစၥတာပေတး၏ ဖခင္ၾကီးကေငြ(၆၀၀)က်ပ္ေတာင္ ရက္ရက္ေရာေရာ အပုိေပးလုိက္ေသးသည္။ ဘိလပ္သေဘၤာၾကီး၏ ဒုတိယတန္းအခန္းကုိ ယူေစလ်က္ မက်င္စိန္အား ျမန္မာေျမေပၚသုိ႔ ယူေဆာင္သြားေပေတာ့သည္။ “မက်င္စိန္ မက်င္စိန္” အခုေတာ့ ဘယ္ဆီေရာက္ေနမွန္းမသိ၊ သင္၏ ေၾကကြဲဖြယ္ရာ အတၳဳပၸတၱိမူမွန္ကုိ ဘုန္းၾကီးက ျပည္သူထူထုၾကီး၏ မ်က္ေမွာက္သုိ႔ တင္ျပလုိက္ရပါေတာ့သည္။
မက်င္စိန္ဆုံး႐ႈံးခဲ့ရေသာ ဘဝ႒ တန္ဖုိးရာဇဝင္ကုိ တစ္ေလ်ွာက္ကုိ အနုစစ္ကာ သတၱဳခ်ၾကည့္မည္ဆုိပါက မက်င္စိန္သည္ မရွိဆင္းရဲျခင္း၊ ပညာမတတ္ျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ စပါးၾကီးပါးစပ္ထဲ ေရာက္ရသည္မဟုတ္၊ အလြန္နီးကပ္စြာ ဆက္ဆံမႈ၊ မိဘမ်ား၏ ဆုံးမအပ္ေသာ ဝတၱရားပ်က္ကြက္မႈေၾကာင့္ ျဖစ္ေၾကာင္းကုိ စာဖတ္သူေကာင္းစြာ သိနုိင္လိမ့္မည္။

ဤကားနီးကပ္စြာဆက္ဆံမႈေၾကာင့္ စပါးၾကီးေျမြ တစ္ေကာင္က မ်ဳိခ်ျပီး ျပန္အန္ထုတ္ကာ စပါးၾကီးတစ္ေကာင္ ပါးစပ္အတြင္းသုိ႔ သက္ဆင္းရရွာေသာ မက်င္စိန္၏ ဘဝပင္တည္း။ စပါးၾကီးတုိ႔ကား သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြ၊ အိမ္နီးနားခ်င္း၊ ဆရာသမား၊ အလုပ္ရွင္မ်ွပင္ ယုံၾကည္လုိ႔ မရေၾကာင္း ထင္ရွားေတာ့သည္။

အရွင္ဝိမလဝံသ(နာလႏၵာတကၠသုိလ္)

Popular Posts

အၾကံျပဳစာ ေရးရန္