ေက်ာင္းကုန္းျမဳိ့နယ္ ကညင္ကုန္းရြာ ပရဟိတအလွဴ မွတ္တမ္းတင္ဓာတ္ပုံမ်ား

Tuesday, June 9, 2015

“မက်င္စိန္၏ ရင္နင့္ဖြယ္ ျဖစ္ရပ္မွန္”

ဒီေဆာင္းပါးကုိ ေရးသားရျခင္းရည္ရြယ္ခ်က္က မြတ္ဆလင္တုိ႔မည္သည္ အိမ္နီးနားခ်င္း၊ ငယ္သူငယ္ခ်င္း၊ အတြင္းသိ အဆင္းသိစသည္ျဖင့္ ဘယ္လုိပင္ရင္းႏွီးပါေသာ္လည္း စိတ္မခ်ရသည့္ အေနအထားကုိ ျဖစ္ရပ္မွန္ေလးတစ္ခုႏွင့္ စာေရးသူအရွင္ တင္ျပခ်င္တာပါ။ တစ္ခ်ဳိ႕မိန္းကေလးမ်ားက ေျပာၾကသည္။ သူတုိ႔ႏွင့္ ရင္းႏွီးသည့္ ဆရာ၊ အလုပ္ရွင္  သူငယ္ခ်င္း အိမ္နီးနားက မြတ္ဆလင္မ်ား သေဘာ ေကာင္းေၾကာင္း၊ စိတ္ထား ျဖဴစင္ေၾကာင္း၊ မိမိတုိ႔အေပၚဘယ္လုိေကာင္းတယ္ဆုိျပီး ဂုဏ္ယူစြာ ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ အမွန္က သေဘာေကာင္း၊ စိတ္ထားေကာင္းေနလုိ႕မဟုတ္ဘဲ ထုိထုိမြတ္ဆလင္မ်ားအေနျဖင့္ မိမိတုိ႔ လုိခ်င္သည့္ သားေကာင္ကုိ မရခင္မွာ သုံးေလ့ရွိသည့္ ဗ်ဴဟာတစ္ရပ္ဆုိတာကုိ ထုိမိန္းကေလးမ်ား သိဟန္မတူ၊ အ-တာလား၊ န-တာလား၊ တုံးတာလား၊ ကာမစိတ္မ်ား မႊန္ထူေနတာလားဆုိတာ ျပန္စမ္းစစ္ဖုိ႔ ေမ့ေနဟန္တူသည္။ ေအာက္ပါ ျဖစ္ရပ္မွန္ေလးကုိ ဖတ္ၾကည့္လုိက္ပါ။

“ဘုန္းၾကီးဦးရဒက ကုိင္း ဒါျဖင့္ နင့္နာမည္ကေကာ- မက်င္စိန္-ပါဘုရား။ ကဲ-နင့္ဇာတ္လမ္း ရွင္းစမ္းပါဦးဟဲ့။ ဒကာမ မက်င္စိန္မွာ ဘုန္းၾကီးေတြ႕သမ်ွ ဒုကၡသည္တုိ႔ ထုံးစံအတုိင္း ဇာတ္ေၾကာင္း ေျပာရေတာ့မည္ ဆုိလ်ွင္ မ်က္ရည္လည္ၾက၊ ဝဲၾကေတာ့တာပဲ။ မျဖစ္ခင္မွာ သတိတရားမထား၊ ကုလားက ဗမာထက္ ဘာမ်ား ပုိျပီး ခင္တြယ္စရာေကာင္းလုိ႕ ဒင္းတုိ႔ အမုိက္မတေတြ ကန္းၾကတယ္ မသိပါဘူး။ သုိ႔ႏွင့္ပင္ က်င္စိန္သည္ သူ႔အတိတ္ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ကုိ ဘုန္းၾကီးေရွ႕၌ ခ်ျပရွာေလေတာ့သည္။
တပည့္ေတာ္မရဲ႕ ဇာတိကေတာ့ ေတာင္တြင္းၾကီးျမိဳ႕ကပါဘုရား။ ဒါေပမယ့္ ငါးႏွစ္သမီးထဲက ရန္ကုန္ ကုလားဘတ္စတီး ၁၂-လမ္းမွာ ေနပါတယ္။ တပည့္ေတာ္တုိ႔မွာ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမ(၃)ေယာက္ရွိပါတယ္။ မိန္းကေလးဆုိတာကေတာ့ တပည့္ေတာ္မ တစ္ေယာက္ပါပဲ၊ ေမေမတုိ႔ ေဖေဖတုိ႕မွာ သိမ္ၾကီးေစ်းမွာ အထည္ဆုိင္ၾကီးရွိတယ္။ ငါးေသာင္းဖုိးေလာက္ အထည္ပစၥည္းရွိတယ္။ တပည့္ေတာ္မတုိ႔ေနတဲ့ တုိက္က အခန္းခ်င္းကပ္ျပီး မြတ္ဆလင္မိသားစုေနၾကတယ္။ သူတုိ႕က လမ္းမေတာ္မွာ သံဆုိင္ၾကီး ဖြင့္ေရာင္းၾကတယ္။ တပည့္ေတာ္မ မိဘမ်ားနဲ႔ အဲဒီဘက္ခန္း မြတ္ဆလင္ၾကီးေတြႏွင့္ အင္မတန္ ခင္မင္ခဲ့တယ္။ အဲဒီဘက္ခန္းမွာေနတဲ့ မြတ္ဆလင္ဦးဘုိးျမိဳင္၊ ေဒၚသိန္းတုိ႔မွာ ခင္ေမာင္ဆုိတဲ့ သား စပါးၾကီး တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ မိဘခ်င္းကလည္း အင္မတန္ ရင္းႏွီးေနေတာ့ ခင္ေမာင္ႏွင့္ တပည့္ေတာ္မွာလည္း ငယ္စဥ္တုန္းကပင္ အတူကစားလုိက္၊ သြားလုိက္လာလုိက္ႏွင့္ ေနထုိင္လာခဲ့တာ သူလည္း လူပ်ဳိ ျဖစ္လာတယ္။ တပည့္မကလည္း အပ်ဳိျဖစ္လာတယ္။ တပည့္ေတာ္မတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္လုံးပဲ အစုိးရ ဟုိက္စကူးေက်ာင္းမွာ ေနတယ္။ တပည့္ေတာ္မတုိ႔မွာ ကားမရွိေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလ ဘက္စ္ကားႏွင့္ လုိက္တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း သူ႕စက္ဘီးမွာပဲ ေနာက္ကစီးျပီး လုိက္တယ္။ ျပီးေတာ့ စာဖတ္ေတာ့လည္း အတူတူ၊ စားပြဲခုံတစ္ခုထဲမွာ ထုိင္ျပီးဖတ္ၾကတာမ်ားတယ္။


 ဒီလုိပဲ ေလးႏွစ္ေလာက္ အတူသြား အတူေနျပီး ေက်ာင္းတက္လာခဲ့တာ ႏွစ္ေယာက္စလုံး မက္ထရစ္ေအာင္သြားခဲ့တယ္။
ဒါနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္စလုံး ယူနီဗာစတီမွာ ဝင္ေရာက္သင္ၾကားခဲ့တယ္။ အိမ္ကေနျပီး ေန႔စဥ္ ေက်ာင္းတက္ၾကခဲ့ ရတယ္။ သုံးလေလာက္ၾကာေတာ့ သူတုိ႔မွာ အုိစတင္ ကားကေလးတစ္စီးဝယ္တယ္။ တပည့္ေတာ္မလည္း သူႏွင့္အတူ အဲဒီကားေလးကုိ အေခ်ာင္စီးျပီး ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရတယ္။ “ေကာင္းျပီ ဒါျဖင့္ နင့္မိဘက ဘယ္လုိမွ မပညတ္ဘူးလား” ဟု ေဖာက္ေမးလုိက္သည္။ ဒါကေတာ့ တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ အေၾကာင္းသိ၊ အေပါင္းသိျဖစ္ျပီး ခင္မင္ရင္းႏွီးေနေတာ့ ဘာပညတ္မလဲ ယုံၾကည္ရမွကုိး” ေကာင္းပါျပီ ဆက္ေျပာပါဦး။ အဲဒီလုိ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေရာေႏွာလာခဲ့ေတာ့ ၅၂၈ကစျပီး ၁၅၀၀ ဆုိတဲ့ ေမတၱာ ျဖစ္လာေတာ့တယ္။ တပည့္ေတာ္မရဲ႕ မ်က္စိထဲမွာေတာ့ ေလာကၾကီးမွာ သူတစ္ေယာက္ကုိပဲ ျမင္ေနတယ္။ သူကလည္း မိန္းမဆုိရင္ တပည့္ေတာ္မတစ္ေယာက္ကုိပဲ ျမင္ေနေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့ တပည့္ေတာ္တုိ႔ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးတုိ႔ဟာ ေန႔စဥ္မျပတ္လုိလုိပဲ ၾကိတ္ၾကိတ္ျပီးေတြ႕ၾကပါတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္း အေဖအေမတုိ႔ သိၾကေတာ့ ကုိအီဝွက္ဆုိတဲ့ တရုတ္ကျပားတစ္ေယာက္ႏွင့္ လက္ထပ္ေပးေတာ့မယ္လုိ႔ တပည့္ေတာ္မကုိ ေျပာတယ္။ တပည့္ေတာ္မကေတာ့ မြတ္ဆလင္ကုိခင္ေမာင္ကလြဲရင္ ဖြဲ႕ႏွင့္ဆန္ကြဲလုိ႔ ထင္ေနေတာ့ လက္မခံနုိင္ဘူးဆုိျပီး ျငင္းပယ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေန႔တစ္ေန႔က်ေတာ့ ေစ့စပ္ေၾကာင္းလမ္း ျပီးစီးေၾကာင္း သတင္းစာထဲမွာ ပါလာတယ္။

တပည့္ေတာ္မက စဥ္းစားၾကည့္တယ္။ ေလာကမွလူရယ္လုိ႔ ျဖစ္လာပါလ်က္နဲ႔ ငါသေဘာမတူတာနဲ႔ လက္ထပ္ရျခင္းထက္ ေသတာကမွ ျမတ္လိမ့္မယ္။ ျပီးေတာ့ ကုိခင္ေမာင္ႏွင့္ ငါႏွင့္ ငယ္ခ်စ္လည္း ျဖစ္ေနတယ္။ ငယ္အခ်စ္ အႏွစ္တစ္ရာ မျပစ္သာဆုိတဲ့ စကားရွိတယ္။ ငါ့ကေတာ့ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မပစ္နုိင္ေတာ့ဘူး။ ငါ့အပ်ဳိရည္ဟာလည္း သူ႕လက္ထဲမွာပဲ ကုန္ခဲ့ျပီျဖစ္ေတာ့ သူကလြဲရင္ ဘယ္သူ႔မွ မယူေတာ့ဘူးဆုိျပီး အိႏၵိယျပည္ကုိ ထြက္ေျပးဖုိ႔ စီစဥ္ၾကတယ္။ တစ္ေန႔မိဘေတြအလစ္မွာ ကာလကတၱားႏွင့္ ရန္ကုန္ခုတ္ေမာင္းေနတဲ့ ပင္လယ္ကူးသေဘၤာၾကီးႏွင့္ တပည့္ေတာ္မတုိ႔ ကာလကတၱား ျမိဳ႕ၾကီးကုိ ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ကာလကတၱားျမိဳ႕ ဟာရိဇံလမ္းရွိ သူ႕ဦးေလးအိမ္မွာပဲ ေနထုိင္ၾကတယ္။ ေနာက္ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကေတာ့ ဗမာျပည္ကုိ ဂ်ပန္ဝင္လာတယ္။ တပည့္ေတာ္မလည္း သားဦးေလး တစ္ေယာက္ကုိ ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။ သူ႕အေမနဲ႔ အေဖတုိ႔လည္း ဗမာျပည္က ေျပးလာခဲ့တယ္။ ဒီေတာ့ အတူတူပဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေနလာခဲ့တယ္။ မၾကာမီ သားကေလးဆုံးသြားတယ္။ ေျခာက္လေလာက္ ၾကာေတာ့ ခင္ေမာင္က ကုိဘဇာလမ္းက မြတ္ဆလင္တစ္ဦး၏သမီးႏွင့္ မြတ္ဆလင္တုိ႔ ထုံးစံအတုိင္း လက္ထပ္လုိက္ေတာ့ တပည့္ေတာ္မမွာေတာ့ အေခ်ာင္မယားျဖစ္ျပီး မြတ္ဆလင္- စပါးၾကီးမကေလးသာ တရားဝင္မယား ျဖစ္သြားေတာ့တယ္။
တပည့္ေတာ္မထံကုိ တစ္လတစ္ေခါက္ ေရာက္ခ်င္မွ ေရာက္တယ္။ တစ္လကုိ ေငြ(၃၀)စီ လခ ေပးထားတယ္။

 ကာလကတၱားျမိဳ႕ဆုိတာ ျမန္မာျပည္ထက္ ဆန္ေရစပါးရွားပါးေလေတာ့ တစ္ေန႔ ႏွစ္ထပ္စားမယ္ဆုိရင္ ဒီပုိက္ဆံနဲ႔ မေလာက္ဘူး။ ဒါနဲ႔ တစ္ထပ္တည္း စားေနခဲ့ရေသးတယ္။ အားကုိး အားထားစရာ ဘာတစ္ခုမွမရွိတဲ့ ဘဝမ်ဳိးလုိ႔ သူ႕ကုိလည္း အရြဲ႕မတုိက္ရဲဘူး။ ႏႈတ္လန္မထုိးရဲဘူး။ ျဖစ္သမ်ွ  အေၾကာင္း အေကာင္းခ်ည္းသေဘာပုိက္ကာ ေရငုံျပီးခံခဲ့ရတယ္။ မ်ားမၾကာမီ မြတ္ဆလင္မိန္းမၾကီး တစ္ေယာက္ႏွင့္ ေယာက်ၤားၾကီးတစ္ေယာက္ကုိ ေခၚလာျပီး ကုိခင္ေမာင္က “နင္ ေဒလီကုိ အလည္ လုိက္ခ်င္ရင္လုိက္သြား၊ ငါလည္း လုိက္မယ္” လုိ႔ေျပာေတာ့ ေဒလီဆုိတာ အင္မတန္နာမည္ၾကီးတဲ့ ျမိဳ႕တစ္ျမိဳ႕ျဖစ္တဲ့ အတြက္ တပည့္ေတာ္မလုိက္သြားမိတယ္။ (၁၀)ရက္ေလာက္ ၾကေတာ့ ကုိခင္ေမာင္ကုိ ရွာမေတြ႕ေတာ့ဘူး။ တပည့္ေတာ္မလည္း ကာလကတၱားျမိဳ႕ကုိ ျပန္မယ္လုိ႔ေျပာေတာ့ လက္ခံ မြတ္ဆလင္ၾကီးက မင္း မျပန္နုိင္ေတာ့ဘူး။ ေငြ ၆၀၀ႏွင့္ေရာင္းသြားျပီ။ မင္းဟာ ငါရဲ႕ စတုတၳေျမာက္ မယား ျဖစ္ေနျပီလုိ႔ ေျပာေတာ့မွ တပည့္ေတာ္မ သည္းခံလုိ႔ မရနုိင္တာနဲ႔ တဟီးဟီး ငုိမိေတာ့တယ္ဘုရား။ တပည့္ေတာ္မကုိလည္း စပါးၾကီးက အိမ္ထဲမွာေသာ့ခတ္ထားတာ တစ္လေလာက္ အျပင္လည္းမထြက္ရ၊ သူက တပည့္ေတာ္မကုိ အၾကိမ္ၾကိမ္ ကာမဓားျပ လာတုိက္တယ္။ တပည့္ေတာ္မလည္း အစြမ္းကုန္ ခုခံတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေယာက်္ားႏွင့္မိန္းမဆုိေတာ့ အားမတန္ မာန္ေလ်ာ့လုိက္ရတယ္။ စိန္စား ေသမယ္ဆုိျပီး ဒရဝမ္ကုိ စိန္ဝယ္ခုိင္းတယ္။ ဒရဝမ္ ဝယ္ယူလာေတာ့ သူက ဖမ္းဆီးလုိက္တာနဲ႔ အၾကံ မေျမာက္ဘဲ ပ်က္သြားခဲ့တယ္။ ဒီကေန႔ အရွင္ဘုရားကုိျမင္လုိက္ရတာဟာ  တပည့္ေတာ္မအဖုိ႔ မဏိေမခလာ လာကယ္သလုိလည္း ေအာက္ေမ့မိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အရွင္ဘုရား တည္းခုိတာကုိ အတိအက်ေမးေတာ့ ဗုဒၶဝိဟာရဆုိေတာ့ တပည့္ေတာ္မအလာရ ခက္မွာပါကလားလုိ႔ စိတ္ထိခုိက္ သြားမိပါေသးတယ္။ အခု သူလည္း ညရထားႏွင့္ ကာလကတၱားသြားေနတုန္း အလစ္သုတ္ ေျပးခဲ့ရတယ္ ဘုရား။ တပည့္ေတာ္မကုိ ကယ္တင္ပါဘုရား၊ အရွင္ဘုရား ခုိင္းတာဆုိရင္ ဘာမဆုိ တပည့္ေတာ္မ လုပ္ပါ့မယ္။ သီလရွင္လုပ္ဆုိရင္လည္း လုပ္မယ္။ ကုလားယုတ္ေတြလက္ထဲလြတ္ျပီး ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္ေအာင္ ၾကိဳးစားကယ္ေတာ္မူပါဘုရား။

ဘုန္းၾကီးလည္း အိပ္ငုိက္ေနၾကေသာ မိတ္ေဆြမ်ားကုိ ႏႈိး၍ မက်င္စိန္၏ အတၳဳပၸတၱိအား တစ္ဖန္ျပန္၍ ေဖာက္သည္ခ်လုိက္ျပန္ရာ မိတ္ေဆြျဖစ္ၾကေသာ မစၥတာပေတးႏွင့္ မစၥတာမတာတုိ႔မွာ မက်င္စိန္၏ အျဖစ္ကုိ စုတ္တသပ္သပ္နားေထာင္၍ သနားေနၾကေတာ့သည္။ “ဘုန္းၾကီး ဘယ္လုိစီစဥ္မလဲ” ဟု ပေတးတုိ႔က ေမးၾကသည္။ ဘုန္းၾကီးလည္း ကာလကတၱားေခၚသြားျပီး ျမန္မာအစုိးရႏွင့္ တုိင္ပင္ကာ ျပန္ပုိ႔လုိက္ရင္ ေကာင္းမွာပဲဟု ရုတ္ရက္ ျပန္ေျဖမိပါသည္။ ပေတးက “ဟာ ဒီလုိဆုိ ဘာျဖစ္မွာလဲ” ဒီေကာင္ေတြက ခုိးမႈႏွင့္ ဝရမ္းထုတ္ဖမ္းရင္ ဒီထက္ပုိဆုိးမွာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ သူမကုိ ဘုံေဘပုိ႔ၾကမယ္။ က်ြန္ေတာ္တုိ႔ အိမ္မွာထားျပီး မီွရာသေဘၤာႏွင့္ ပုိ႔ရင္မေကာင္းဘူးလား” ဟု အၾကံေပးသည္ကုိ ဘုန္းၾကီးက ၾကည္ျဖဴစြာ လက္ခံလုိက္သည္။ ဘုန္းၾကီးတုိ႔ေလးဦး မီးရထား ဒုတိယတန္းျဖင့္ ဘုံေဘျမိဳ႕သုိ႔ ထြက္ခြာ လာခဲ့ၾကသည္။ မက်င္စိန္ကုိကား ဆာရီဝတ္ကာ ေခါင္းျမီးျခဳံထားလုိက္ျခင္းျဖင့္ မည္သူမ်ွ လင့္အိမ္က ေျပးလာတဲ့မိန္းမဟု မသကၤာစရာ မျဖစ္ေတာ့ပါ။ ဘုန္းၾကီးမိတ္ေဆြႏွစ္ေယာက္တြင္ တစ္ေယာက္ဇနီးဟု ထင္ၾကေပလိမ့္မည္။
ဘုံေဘျမိဳ႕ ဟန္းေဗးလမ္းရွိ မိတ္ေဆြပေတးတုိ႔၏ တုိက္တြင္ (၁၅)ရက္ခန္႔ ဝွက္ထားရေလသည္။ မစၥတာပေတး၏ အေမၾကီးႏွင့္ အစ္မ၊ ညီမတုိ႕ကား ျမင့္ျမတ္ေသာ စိတ္ထားရွိသည္။ ဟိႏၵဴဘာသာဝင္မ်ား ျဖစ္၍ အထူးေဖာ္ေရြ ေစာင့္ေရွာက္ၾကရုံမက အကယ္၍ စပါးၾကီးကုလားလုိက္လာေသာ္မွ ဘာမွစုိးရိမ္စရာ မရွိ၊ မရ-ရေအာင္ တရားတက္ေပးမည္တဲ့။ လူေရာင္းလူဝယ္ျဖင့္ ျပန္ျပီး အေရးယူမည္။ ကုန္ခ်င္သေလာက္ ကုန္ပါေစဆုိျပီး အားေပးကူညီေသးသည္မွာ ဘုန္းၾကီးအဖုိ႔ အလြန္ေက်းဇူးတင္စရာေကာင္းပါသည္။ မက်င္စိန္အား ေအာက္တုိဘာလ(၂၈)ရက္ေန႔တြင္ ဘုံေဘျမိဳ႕မွ ထြက္ခြာသြားေသာ ဘိလပ္သေဘၤာၾကီးႏွင့္ ျမန္မာျပည္သုိ႔ ဘုန္းၾကီးတုိ႔ထည့္ေပးလုိက္ရေလသည္။ မစၥတာပေတး၏ ဖခင္ၾကီးကေငြ(၆၀၀)က်ပ္ေတာင္ ရက္ရက္ေရာေရာ အပုိေပးလုိက္ေသးသည္။ ဘိလပ္သေဘၤာၾကီး၏ ဒုတိယတန္းအခန္းကုိ ယူေစလ်က္ မက်င္စိန္အား ျမန္မာေျမေပၚသုိ႔ ယူေဆာင္သြားေပေတာ့သည္။ “မက်င္စိန္ မက်င္စိန္” အခုေတာ့ ဘယ္ဆီေရာက္ေနမွန္းမသိ၊ သင္၏ ေၾကကြဲဖြယ္ရာ အတၳဳပၸတၱိမူမွန္ကုိ ဘုန္းၾကီးက ျပည္သူထူထုၾကီး၏ မ်က္ေမွာက္သုိ႔ တင္ျပလုိက္ရပါေတာ့သည္။
မက်င္စိန္ဆုံး႐ႈံးခဲ့ရေသာ ဘဝ႒ တန္ဖုိးရာဇဝင္ကုိ တစ္ေလ်ွာက္ကုိ အနုစစ္ကာ သတၱဳခ်ၾကည့္မည္ဆုိပါက မက်င္စိန္သည္ မရွိဆင္းရဲျခင္း၊ ပညာမတတ္ျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ စပါးၾကီးပါးစပ္ထဲ ေရာက္ရသည္မဟုတ္၊ အလြန္နီးကပ္စြာ ဆက္ဆံမႈ၊ မိဘမ်ား၏ ဆုံးမအပ္ေသာ ဝတၱရားပ်က္ကြက္မႈေၾကာင့္ ျဖစ္ေၾကာင္းကုိ စာဖတ္သူေကာင္းစြာ သိနုိင္လိမ့္မည္။

ဤကားနီးကပ္စြာဆက္ဆံမႈေၾကာင့္ စပါးၾကီးေျမြ တစ္ေကာင္က မ်ဳိခ်ျပီး ျပန္အန္ထုတ္ကာ စပါးၾကီးတစ္ေကာင္ ပါးစပ္အတြင္းသုိ႔ သက္ဆင္းရရွာေသာ မက်င္စိန္၏ ဘဝပင္တည္း။ စပါးၾကီးတုိ႔ကား သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြ၊ အိမ္နီးနားခ်င္း၊ ဆရာသမား၊ အလုပ္ရွင္မ်ွပင္ ယုံၾကည္လုိ႔ မရေၾကာင္း ထင္ရွားေတာ့သည္။

အရွင္ဝိမလဝံသ(နာလႏၵာတကၠသုိလ္)

Sunday, June 7, 2015

"အမ်ဳိးေစာင့္ေစခ်င္သည္ (မိစၦာခံတြင္းမွ လြတ္ေျမာက္လာသူ- ျဖစ္ရပ္မွန္)"

ခင္မြန္တစ္ေယာက္ သူႏွင့္လက္ထပ္ခါစက ေလာကၾကီးတြင္ မိမိေလာက္ ကံေကာင္းသူမရွိဟု ယူဆခဲ့မိသည္။ သူ၏ အၾကင္နာ အယုအယမ်ားၾကား၊ ေငြေၾကးခ်မ္းသာျပည့္စုံမႈမ်ားၾကား သာယာ ေနမိခဲ့သည္။ မိဘ၏ အေမြျပတ္စြန္႔လႊတ္မႈ ခံရျခင္းကုိလည္း ဝမ္းမနည္းခဲ့။ ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ မိမိေၾကာင့္ မိဘမ်ား ေခါင္းမေဖာ္နုိင္ဘဲ က်န္ရစ္သည့္အျဖစ္ကုိလည္း မေတြးမိခဲ့။ သုိ႔ေသာ္ ထုိေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းသည္ တစ္ခဏသာခံေသာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းတည္း။

သူႏွင့္ထက္မထပ္မီက ခင္မြန္႕အတြက္ ဘာသာတရားသည္ အေလးအနက္မရွိခဲ့။ မိရုိးဖလာကုိးကြယ္မႈ အျဖစ္သာ လက္ခံခဲ့မိသည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ဘာသာျခားႏွင့္ ခ်စ္ၾကိဳက္ခဲ့ေသာအခါ ကုိယ္ယုံၾကည္ရာ ဘာသာကုိ လြတ္လပ္စြာကုိးကြယ္ၾကမည္ဟု ေျပာခဲ့ျခင္းကုိ ခင္မြန္လက္ခဲ့သည္။ စင္စစ္ ခင္မြန္႔ အသက္က ဆယ္ေက်ာ္သက္ရြယ္ မနူးမနပ္အရြယ္မ်ွသာ။ သူ႕အသက္က ဆုံးဆယ္ေက်ာ္ေလးဆယ္တြင္း။
ခင္မြန္တက္ေသာ က်ဴရွင္ေရွ႕တည့္တည့္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္တြင္ သူက နုိ႔ဆီဖုိးမ်ားလာသိမ္းေလ့ရွိသည္။ တန္ဖုိးၾကီးေသာ အဝတ္အစားမ်ားဝတ္ကာ ေရႊထည္အမ်ဳိးမ်ဳိးဝတ္ဆင္၍ ဆုိင္ကယ္ျဖင့္ လာေလ့ရွိေသာ သူ႕ကုိ ခင္မြန္တုိ႔သူငယ္ခ်င္းမ်ားက မင္းသားဟု နာမည္ေပးထားသည္။သူက ခင္မြန္႔ကုိ ခ်စ္ေရးဆုိလာေသာ အခါ ခင္မြန္ဂုဏ္ယူခဲ့သည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ဖ်က္သည့္ၾကားမွ သူ႕ကုိ လက္ခံခဲ့သည္။ ခင္မြန္တုိ႔၏ ခရီးမၾကာမီမွာပင္ သူငယ္ခ်င္း ရင္ရင္ႏြဲ႕သြားေျပာသျဖင့္ ခင္မြန္႔မိဘမ်ား သိသြားခဲ့သည္။ ရင္ရင္ႏြဲ႕၏ ေစတနာကုိ နားမလည္ခဲံေသာ ခင္မြန္ ရင္ရင္ႏြဲ႕ကုိ စိတ္နာခဲ့သည္။ ရင့္ရင့္သီးသီးေျပာခ်ခဲ့သည္။ ခင္မြန္႔အား မိဘေဆြမ်ဳိးမ်ားက ဆုံးမၾကသည္။ “မုိက္လုိက္တာ သမီးရယ္၊ ဘာသာျခား လူမ်ဳိးျခားနဲ႔မွ ၾကိဳက္ရလား၊ တုိင္းရင္းသား ဗုဒၶဘာသာျဖစ္ပါေစ၊ ငါ့သမီးခ်စ္သူကုိ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆင္းရဲ ဆင္းရဲ ေပးစားမယ္။ လူမ်ဳိးျခားနဲ႔ ယူလုိ႕ကေတာ့ ေဆြျပတ္မ်ဳိးျပတ္ ေသခန္းျပတ္ပဲ။ ကုိယ့္လူမ်ဳိး ကုိယ့္ဘာသာ ကုိယ့္သာသနာကုိ ကုိယ္က တန္ဖုိးထားေစာင့္ေရွာက္ရမယ္” ဆုံးမစကားမ်ားကုိ ခင္မြန္နားမဝင္ခဲ့ပါ။ မိဘမ်ားက ခင္မြန္႕အား ၾကပ္မတ္၍ ေက်ာင္းသုိ႔ အပုိ႔အၾကိဳလုပ္သည့္ၾကားမွ သူ႔ေနာက္ ခုိးရာလုိက္ခဲ့ပါသည္။
ဟိန္းေနေသာ သူတုိ႔၏ တုိက္ၾကီးထဲအဝင္ ခင္မြန္အားငယ္မိသည္။ မိမိႏွင့္လူမ်ိဳးျခား၊ ဘာသာျခားေသာ သူ႔မိဘညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမမ်ားအား အေတြ႕၊ စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္မွ ဖ်တ္ခနဲ လန္႔နုိးသည္။ သူ႕မိဘမ်ားက လုိလားစြာဆက္ဆံသျဖင့္ ခင္မြန္ေျဖသာရသည္။ သူ႔၏အၾကင္နာမ်ား၊ သူဆင္ေပးေသာ လက္ဝတ္ လက္စားမ်ားေၾကာင့္ ခင္မြန္ေက်နပ္မိသည္။ ယခင္က ဘတ္စ္ကားတုိးစီးခဲ့ရာမွ ယခုအျပင္ထြက္လ်ွင္ ဆုိင္ကယ္ေပၚ၊ ကုိယ္ပုိင္ကားေပၚမွ လုိက္ရေသာအခါ ခင္မန္ ဘဝင္ျမင့္မိသည္။ သုိ႔ေသာ္ ခင္မြန္ သူ႔အစ္မႏွင့္အတူ မီးဖုိေခ်ာင္ဝင္ရတုိင္း ေသြးတရဲရဲ သားငါးမ်ားလုပ္ေနသည္ကုိ ျမင္ရလ်ွင္ ေခါင္းမူးရသည္။ ဤအျဖစ္ကုိ ဒုကၡဟု မမွတ္ယူခဲ့မိ။ သူတုိ႔မိသားႏွင့္အတူ ဘာသာေရးဝတ္ျပဳရာသုိ႔ ခင္မြန္ ၾကည္ျဖဴစြာလုိက္သည္။ ခင္မြန္ေခၚလ်ွင္လည္း ခင္မြန္ႏွင့္အတူ ဘုရားသြားေက်ာင္းတက္ သူလုိက္မည္ဟု ခင္မြန္ထင္ခဲ့မိသည္။
ဝါဆုိလျပည့္သုိ႔ ေရာက္ခဲ့ျပီ။ အခါၾကီးရက္ၾကီးျဖစ္၍ ဝတ္ေကာင္းစားလွမ်ားဝတ္ကာ သူႏွင့္အတူတူ ဘုရားသြားလုိသျဖင့္ ခင္မြန္ပူဆာမိသည္။ “အစ္ကုိၾကီး ဒီေန႔ ဘုရားသြားခ်င္တယ္။ လုိက္ပို႔ေနာ္ သူက မ်က္စိမ်က္ႏွာ ပ်က္သြားသည္။ ေနာက္မွသြားတာေပါ့၊ ကုိ မအားဘူး။” ခင္မြန္႔ကုိ လုိက္မပို႔လုိမွန္း ခင္မြန္ မရိပ္စားမိခဲ့။ သူတုိ႔၏ သေဘာထားကုိ နားလည္ရေသာေန႔သုိ႔ မၾကာမီေရာက္ခဲ့ျပီ။ ခင္မြန္ေစ်းဝယ္သြားရင္း မႏၱေလး မဟာျမတ္မုနိဘုရားပုံေတာ္ပူေဇာ္ရန္ ပင့္ေဆာင္ဝယ္ယူလာခဲ့သည္။ မီးဖုိေခ်ာင္ထဲတြင္ သီးႏွံမ်ား ထုတ္ေနခုိက္ စားပြဲေပၚ၌ အမွတ္တမဲ့ တင္ထားမိေသာ ပုံေတာ္ကားကုိ သူ႔မိခင္က ယူ၍ ျဖန္႔ၾကည့္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ မ်က္စိမ်က္ႏွာ ပ်က္၍ ထြက္သြားသည္။ မီးဖုိေခ်ာင္ထဲ သူေဒါသတၾကီး ဝင္လာေသာအခါ ခင္မြန္ အံ့ၾသရသည္။
“မင္းက ဘာအခ်ဳိးလဲ ခင္မြန္၊ ဒီပုံကုိ ဘယ္သူခြင့္ျပဳလုိ႔ ဝင္လာရတာလဲ၊ ခင္မြန္ ပူေဇာ္ခ်င္လုိ႔ပါ။ မင္းကုိ ဘယ္သူက ပူေဇာ္ခြင့္ျပဳလုိ႔လဲ၊ ခင္မြန္တုိ႔ အခန္းထဲမွာ ပူေဇာ္ထားခ်င္လုိ႔ေပါ့။ ခင္မြန္႔ကုိ ေျပာေတာ့ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ကုိးကြယ္ဆုိ၊ ေတာ္စမ္း ခြင့္မျပဳနုိင္ဘူး။ ငါတုိ႕အိမ္က ဘယ္ေတာ့မွ ဒီပုံမ်ဳိး ယူမလာနဲ႔။” ၾကမ္းျပင္ေပၚ၌ လုံးေခ်လႊတ္ပစ္ခဲ့ေသာ ပုံေတာ္ကုိ ၾကည့္ရင္း ခင္မြန္တုန္လႈပ္ရသည္။ သူက ေဒါသတၾကီး ထြက္၍သြားျပီ။ထုိညက သူအိမ္ျပန္မလာ၊ သူ႕မိခင္ကေျပာသည္။ ခင္မြန္က မလိမၼာဘူး၊ သားၾကီး ဒီည တာေမြက မယားၾကီးဆီ သြားအိပ္လိမ့္မယ္ထင္တယ္။ ဟင္-မယားၾကီးရွိတယ္ ဟုတ္လား၊ ေအး-ရွိတယ္။ ကေလးသုံးေယာက္နဲ႔၊ သူေက်ြးနုိင္လုိ႔ ယူတာပဲ၊ မင္းနဲ႔ယူတာလည္း ခင္မာစိန္ကသိတယ္။ သားကုိ ေၾကာက္ေတာ့ ဘာမွမေျပာဘူး။
ခင္မြန္တစ္ေယာက္ ေက်ာခ်မွ ဓားျပမွန္းသိရျပီ၊ ကုိယ့္အမွားက ျပင္မရေတာ့သည့္အမွား၊ ခင္မြန္႔ရင္၌ အျပစ္မဲ့ ရင္ေသြးငယ္ကုိ လြယ္ထားရျပီ။ ယခုမွ ဘာတတ္နုိင္မည္နည္း။ ေနာင္တတရားက ရခဲ့ေသာ ခင္မြန္အတြက္ တီဗီြတြင္ ဗုဒၶဘုရားဆင္းတုေတာ္မ်ား၊ ေစတီပုထုိးမ်ား၊ ဘုရားမ်ား ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ားကုိ ျမင္လ်ွင္စိတ္ထဲမွ ၾကိတ္ကန္ေတာ့ရသည္။ ခင္မြန္႔အတြက္ အေတာင္းတဆုံးမွာ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာအား ပူေဇာ္လုိျခင္းျဖစ္သည္။ ခင္မြန္႔ခႏၶာကုိယ္တြင္ ဝတ္ထားေသာ ေရႊေငြရတနာမ်ားသည္ မက္ေမာဖြယ္ မရွိေတာ့။ ခင္မြန္ေနထုိင္ရေသာ တုိက္အိမ္သည္လည္း ေပ်ာ္ရႊ႔င္ဖြယ္မရွိေတာ့။ ခင္မြန္သားဦးေလး ေမြးဖြားခဲ့ျပီ၊ သားကေလး၏ မ်က္ႏွာအား တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ရင္း ၾကည္နူးမႈႏွင့္အတူ ပူပင္ေသာကပါ ျဖစ္ရျပီ။ ခင္မြန္႔သားကေလး ဗုဒၶဘာသာဝင္ျဖစ္ခြင့္ရပါ့မလား၊ လင္ႏွင့္ မယား ဗုဒၶဘာသာစစ္စစ္မ်ားဆုိလ်ွင္ ယခုအခ်ိန္သည္ သားသားကေလးရွင္ျပဳရန္ေတြး၍ ၾကည္နူးရမည့္အခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ယခုေတာ့ ခင္မြန္မၾကည္နူးနုိင္ပါ။ သူ၏ မင္းသားေခါင္းသည္လည္း ကြာက်ခဲ့ျပီ။
“ခင္မြန္ မင္းေရာ ကေလးေရာ တုိ႔ဘာသာထဲဝင္ရမယ္။ ခင္မြန္ေလးက လိမၼာပါတယ္ကြာ၊ ကုိၾကီးလက္ေကာက္ ပုံဆန္းေလးတစ္ကြင္း ထပ္လုပ္ေပးမယ္သိလား၊ ကုိၾကီးတုိ႔ ဘာသာထဲ ဝင္ေနာ္၊” ေခ်ာ့ေမ့၍ ျမဴဆြယ္သည္။ “ခင္မြန္ကုိခ်စ္လုိ႔ ကုိၾကီး ဒီအိမ္မွာေနတာေနာ္၊ တာေမြကအိမ္ေတာင္သြားတာ မဟုတ္ဘူး။ ခင္မြန္ကုိၾကီးေျပာစကားနားေထာင္ပါ။ ေျခာက္လွန္႔သည္။” ခင္မြန္စဥ္းစားရပါျပီ။ ဘာသာျခား လူမ်ဳိးျခားအား ျမတ္နုိး၍ ဘဝကုိပုံအပ္ခဲ့ေသာ ခင္မြန္ အခက္ေတြ႕ရျပီ။ စိတ္ေသာကမ်ားၾကားထဲ မိခင္ၾကီး မက်န္းမာဟူေသာ သတင္းၾကားရေသာအခါ ခင္မြန္အိမ္ျပန္ခ်င္မိသည္။ သူ႔ကုိ ခြင့္ေတာင္းေသာအခါ သူက ခြင့္မျပဳခဲ့။ မင္းဘဝမွာ မိဘေဆြမ်ဳိး မရွိေတာ့ဘူးလုိ႔ သေဘာထားလုိက္စမ္း၊ မင္းကုိလည္း သူတုိ႕က အေမြျပတ္ထားတာ၊ ကုိၾကီးတုိ႔ မိသားစုဟာ မင္းမိသားစုပဲ။ မင္းဘဝကုိ တုိ႔မိသားစုထဲမွာပဲ ပုံအပ္ ထားစမ္းပါ။
သူကဆက္ေျပာသည္။ “ခင္မြန္ေလး ဘာမွ တစ္ျခားအေရးမပါတဲ့ကိစၥေတြ ေတြးမေနနဲ႔၊ နက္ျဖန္ ကုိၾကီးရယ္၊ ခင္မြန္ရယ္၊ သားေလးရယ္ ဘာသာေရးေက်ာင္းသြားမယ္။ ခင္မြန္နဲ႔သားေလး ကုိၾကီးတုိ႔ဘာသာထဲဝင္ၾကမယ္။ ခင္မြန္က ခင္မြန္တုိ႔ ဘုရားပုံကုိ ဖ်က္ဆီးျပရမယ္။ ျပီးရင္ ကုိၾကီးတုိ႔ မိသားစု ေရႊဘုံသာလမ္းက ေရႊဆုိင္ကုိသြားမယ္။ ခင္မြန္႔အတြက္ လက္ေကာက္တစ္ကြင္း၊ သားသားေလးဖုိ႔ ၾကဳိးတစ္ကုံးသြားလုပ္မယ္။ ဟုတ္ျပီလား။” သူထြက္သြားျပီ ခင္မြန္ကေတာ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကုိ ပုိင္ပုိင္နုိင္နုိင္ ခ်ျဖစ္ခဲ့ပါျပီ။ အမုိက္မ၏ အိမ္အျပန္ခရီးသည္ ၾကိဳဆုိသူကင္းမဲ့သည္။ မိဘတုိ႕က သမီးမုိက္အား မၾကိဳဆုိေသာလည္း ခ်စ္ျခင္းေမတၱာျဖင့္ ခြင့္လႊတ္ေပးလိမ့္မည္။ သားကေလးကုိ ရင္မွာပုိ္က္ရင္း ေႏြးေထြးေသာ အရပ္ဆီသုိ႔ ခင္မြန္ျပန္လာခဲ့ျပီ။
ခင္မြန္႕သားကေလး ဘာသာျခား မျဖစ္ေစရ၊ စဥ္းစားဆင္ျခင္မဲ့စြာ မုိက္မဲခဲ့ေသာ္လည္း မိမိဘာသာေရး အေပၚေတာ့မုိက္မဲေစာ္ကားသူမျဖစ္ေစရ၊ ဗုဒၶဘာသာကုိ ရုိေသကုိင္းရႈိင္းေသာ ျမန္မာလူမ်ဳိး မိဘမ်ားမွ ေမြးဖြားလာသည့္ခင္မြန္ အမ်ဳိးမေစာင့္သူ ျဖစ္ခဲ့ျပီ။ ခင္မြန္႔အမွားကုိ ျပဳျပင္မည္။ ခင္မြန္မက္ေမာခဲ့ေသာ ေရႊ၊ေငြ ရတနာမ်ားကုိလည္း ထားခဲ့ျပီ။ ခင္မြန္ခင္ခဲ့ဖူးေသာ လူမ်ဳိးျခား၊ ဘာသာျခား သူသည္လည္း က်န္ရစ္ခဲ့ျပီ။ ဘဝႏွင့္ရင္းခဲ့ရေသာ သင္ခန္းစာေၾကာင့္ ခင္မြန္ အားလုံးကုိ ေျပာျပခ်င္ပါသည္။ အမ်ဳိး ဘာသာ သာသနာကုိ ေစာင့္စည္းၾကပါ။ ေျမမ်ဳိ၍ လူမ်ဳိးမျပဳတ္ပါ။ လူမ်ဳိ၍သာ လူမ်ဳိးျပဳမည္ ျဖစ္ပါသည္။
လူတုိင္း အမ်ဳိး ဘာသာ သာသနာကုိ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္နုိင္ပါေစဟု ဆုေတာင္းလုိက္ရပါသတည္း။
သႏၱာျမတ္ေသာင္း ၊ ျမတ္ပန္းရဂုံဓမၼစာေစာင္၊ ၂၀၀၃ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ။ ဖုိးပေညာ(သပိတ္က်င္း)၏ ေငြနဲ႔ေပါက္လုိ႔ ဘာသာမေပ်ာက္ေစနဲ႔ စာအုပ္မွ ေကာက္ႏႈတ္ေရးသားသည္။
အရွင္ဝိမလဝံသ(နာလႏၵာတကၠသုိလ္)

Popular Posts

အၾကံျပဳစာ ေရးရန္